Wybrane wystawy indywidualne:
1972 – „Rzeźba”, Nidzicki Dom Kultury, Nidzica;
1985 – „Próba wyjścia”, Galeria Na Strychu, Brzozów /wraz z M. Florek/;
1992 – „Rzeźba”, Galeria pod Baranami, Kraków;
1996 – Galerie Am Wein, Norymberga (Niemcy);
1998 – Galleri Brantiebjerg, Nakke Nord (Dania);
2000 – Skulski Art Gallery, Clark NY (USA) – Pll Gallery, Filadelfia (USA) – Amber Gallery, Waszyngton (USA);
– „Rzeźba w młynie”, Moulin d`Ande, Centre Culturel et Artistique (Francja);
2002 – Anya Tish Gallery, Houston, Texas (USA);
2007 – „Przełom Wieków”, Galeria Sękowa, Wola Sękowa;
2019 – „Opowieści dwóch światów”, Bydgoskie Centrum Kultury, Bydgoszcz /wraz z Marcinem Myśliwcem.
Brał udział w dziesiątkach wystaw zbiorowych w kraju i zagranicą (m.in. w Słowacji, Niemczech, Dani, Francji, Włoszech, USA).
Wyróżniany i nagradzany m.in.:
1973 – nagroda Wydziału Kultury PWRN, Olsztyn;
1997 – „Obraz, Grafika, Rysunek, Rzeźba Roku”, BWA Rzeszów – I nagroda;
2000 – „Indywidualność Roku” – Brzozów;
2001 – nagroda Marszałka Województwa Podkarpackiego za całokształt działalności w dziedzinie kultury i sztuki.
Stypendysta Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.
„Analogie” – podobieństwa, paralele, zbieżności, pokrewieństwa. Widz, który po raz pierwszy odwiedza wystawę prac Piotra Worońca i Piotra Worońca juniora, prezentowaną we wnętrzach Pragalerii, może uznać tytuł ekspozycji za intrygujący, a nawet budzący zdziwienie. Gdzie bowiem należy szukać związków między tak odmiennymi dziedzinami sztuki, jakimi są pełnoplastyczna rzeźba w drewnie i płaskie malarstwo na płótnie? Jak trafnie wskazać punkty styczne pomiędzy trójwymiarową figurą a abstrakcyjnym obrazem?
Już na pierwszy rzut oka można stwierdzić, że dla obu twórców niezwykle istotna jest specyfika medium, w którym pracują. W dziełach ojca odnajdziemy budzące podziw zrozumienie i miłość do przetwarzanego materiału – wynikające z wieloletniej praktyki twórczej i doświadczenia. Spod dłuta Piotra Worońca wyłaniają się niezwykłe kształty. Podziwiamy mięsistość fałd tkanin, miękkość pulchnego ciała. Przeraża nas guzowatość i przykryta zwisającą skórą kościstość udręczonej cielesności. Budzi nasz zachwyt lekkość formy przeciętej delikatnymi, czasem wręcz filigranowymi ażurami. W obrazach syna niezwykle czytelna jest z kolei celebracja materii malarskiej. Piotr Woroniec junior samodzielnie przygotowuje grunty, w niektórych partiach kompozycji grube warstwy farby nakłada szpachlą, dążąc do uzyskania wyrazistej faktury (w kontraście do partii płaskich, gładkich). Co niezwykle istotne, zarówno ojciec, jak i syn nie stają się zakładnikami medium. Dążą do twórczego przekraczania jego granic. Rzeźby Piotra Worońca pokrywa polichromia – niezwykle malarska, delikatna, o kolorystyce zaskakująco podobnej do palety barwnej, którą odnajdujemy w pracach jego syna. Junior zaś rzadko sięga po typowy atrybut malarza, jakim jest pędzel. Zamiast tego kształtuje formę szpachlą, rzeźbi składającą się z wielu warstw gęstej farby fakturę. Sięga po nieklasyczne materiały, włącza w obręb kompozycji obiekty znalezione. Walcząc z ograniczającą go dwuwymiarowością, tworzy obrazy przestrzenne (m.in. drewniane kubiki). Jak sam mówi, „maluje wszystkim po wszystkim”. W ten sposób artyści spotykają się w pół drogi, gdzie zaciera się granica między malarstwem a rzeźbą. Ojciec zbliża się do syna, syn zmierza ku ojcu.
Figury Piotra Worońca układają się w opowieść o człowieku – jego stanach emocjonalnych, zmaganiach z przeznaczeniem, konfrontacji z ciążącym nad nim fatum. Opowiadają o przemijalności świata, upływie czasu, nieuchronnych zmianach, jakim podlega ciało. Artysta mówi do nas poetyckim językiem metafor, snuje baśniową narrację, w której odnajdujemy zarówno mistycyzm średniowiecznego teatru, jak i moralizatorską prostotę ludowej przypowieści. Jego uniwersum zaludniają postacie z legend, mitów, a niekiedy mrocznych podań i klechd. Mimo to wydźwięk jego sztuki pozostaje na wskroś współczesny. Choć dzieła te wymagają namysłu, zaangażowania intelektualnego, często pozwalają na bezpośrednią identyfikację odbiorcy z przedstawionymi postaciami.
Zupełnie inaczej działa na nas twórczość Piotra Worońca juniora. Jego obrazy odczuwamy instynktownie, często bez udziału świadomości. Kompozycje malarza pozornie wydają się być zrównoważone, pozbawione agresywnych kontrastów i środków wyrazu. Przemawiają przede wszystkim swoim materialnym pięknem. Nie możemy jednak oprzeć się wrażeniu, że ich spokój jest tylko pozorny, że pod maską wyciszenia kryje się cała paleta emocji, liryzm, zamrożone napięcie ujawniające się w relacji pomiędzy poszczególnymi elementami kompozycji. Obrazy Worońca juniora, choć abstrakcyjne, powstają z inspiracji przedstawieniową rzeczywistością wokół niego – dziełami sztuki figuratywnej i przede wszystkim naturą. Artysta ukazuje nam stany emocjonalne, które towarzyszą mu podczas odbioru, przeżywania zjawisk i wytworów świata natury i kultury. Piotr Woroniec junior tworzy więc nową rzeczywistość, w której zastępuje realne obiekty i wydarzenia lirycznymi znakami, barwami, kształtami geometrycznymi, aranżowanymi od nowa na powierzchni płótna.
Ojciec i syn przedstawiają widzowi opowieść o człowieku. O ile jednak rzeźbiarz snuje historię uniwersalną, której bohaterem jest everyman, o tyle malarz prowadzi intymną, niezwykle osobistą narrację opartą na własnych – niepowtarzalnych i niemożliwych do zwizualizowania językiem figuracji – przeżyciach i doświadczeniach.
Prezentowane dzieła Piotra Worońca i Piotra Worońca juniora prowadzą ze sobą niezwykły dialog na temat treści dzieła sztuki. Dialog tak intymny i bliski, jak bliska i nierozerwalna jest relacja między ojcem i synem. Dzięki temu podczas wystawy „Analogie” zaistniała w Pragalerii otwarta, inkluzyjna przestrzeń, wypełniona siecią znaczeń i odniesień, dająca odbiorcy szerokie pole do interpretacji. Odwiedzający ekspozycję widz otrzymuje od artystów unikalne zaproszenie do poszukiwania tytułowych analogii, ale także różnic i dysonansów pomiędzy wypowiedziami artystycznymi członków tego niezwykłego duetu artystycznego: ojca – rzeźbiarza, i syna – malarza.
Marcin Krajewski
Nagrody i wyróżnienia:
– nagroda Marszałka województwa Podkarpackiego w konkursie „Obraz, Grafika, Rysunek, Rzeźba roku 2019/2020”
Wystawy pokonkursowe:
– Ogólnopolski konkurs z cyklu Nowe sytuacje pt. „Ożywienie”, Galeria Apteka Sztuki, Warszawa (2021)
– II ogólnopolskie biennale rysunku „Czas, ruch, Przestrzeń”, Galeria Sztuki Współczesnej, Włocławek (2021)
– „Obraz, Grafika, Rysunek, Rzeźba roku 2019/2020”, BWA Rzeszów, Rzeszów (2020 – 2021)
– „4. Studenckie Biennale Małej Formy Rzeźbiarskiej 2017” Galeria ASP, Kraków (2017-2018)
Wystawy zbiorowe:
– „Pomiędzy” Galeria Koridor, Ostrava, Czechy (2019)
– „Rzeźba Roku. Rysunek Semestru 2018 – 2019”, ASP Kraków (2019)
– „Ceramika z krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych”, Galeria Krypta u Pijarów, Kraków (2018 – 2019)
– „Ceramika z krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych”, Galeria Szklana, Zator (2018)
– „Ceramika z krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych”, Galeria W sam raz, Bolesławiec (2018)
– „Przestrzeń zarysowana”, Dom Urbańczyka, Chrzanów (2018)
– „Polska Cała”, Centrala PKO Banku Polskiego, Warszawa (2017)
– „Polska Cała” , Galeria Sektor I, Jaworzno (2017)
– „Materia[ł] i Forma[t]”, Akademia w Bronowicach, Kraków (2017)
– „Harenda 2016”, Galeria ASP , Kraków (2016)
Plenery:
– Międzynarodowym plenerze w Imatrze, Finlandia (2018)
– Plener ceramiczny, Fabryka porcelany Ćmielów, Ćmielów (2018)
– Plener Ceramiczny, Szklarska Poręba (2017)
– „Harenda 2016”, Zakopane (2016)
– „Plener Ceramiczny”, Szklarska Poręba (2015)
– „Usiądź w mieście”, MOK, Nowy Targ (2012)
Publikacje:
– „nr 22”, FISHka magazyn, Rybnik (2020-2021).
Autor wystaw indywidualnych:
2020 – „Braterskie Konfrontacje”, Muzeum Hutnictwa Cynku „Walcownia”, Katowice
2018 – „Odzielenie – o sacrum we współczesności”, Galeria przy kościele p.w. Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa w Radomsku
2017 – „Wystawa obrazów”, Miejski Dom Kultury, Lubliniec
2011 – „Młodzi Artyści”, Black Cat Studio, Częstochowa.
Brała udział w licznych wystawach indywidualnych i zbiorowych w Polsce i za granicą, m.in.:
„Kalejdoskop w chmurach pamięci”, Galeria Strefa, Kraków (2024)
„Cauda Pavonis”, Galeria Ad Hoc, Warszawa (2023)
II Ogólnopolski Konkurs Malarski im. K. Grzesiaka, Lębork (2024)
„Les Vitrines de L’Art”, Blois, Francja (2024)
Kobieca Strona Sztuki III, Defabryka, Warszawa (2022)
Laureatka wielu nagród, m.in. III nagrody V Ogólnopolskiego Biennale Malarstwa „Królewiec w czasach Kanta” (2024) oraz wyróżnień w konkursach malarskich w Lesznie i Zakopanem.
Jej prace znajdują się w kolekcjach prywatnych w Polsce i za granicą.
Wystawy:
2012 – udział w plenerze na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Kaliszu, Polska
2014 – udział w jubileuszowej wystawie szkoły artystycznej w Grodzieńskiej Hali Wystawowej.
2015 – wystawa młodych białoruskich artystów „Жнівеньскіясустрэчы”, Brześć.
2016 – wystawa „Dwa spojrzenia”, Muzeum Regionalne w Sycowie
2016 – wystawa, Ośrodek Szkoleniowy „Za lasem”, Syców
2017 – wystawa w Galerii „Wieża Ciśnień”, Kalisz.
Ostatnie wystawy indywidualne i zbiorowe:
– „Obrazy i ślady”, Wystawa indywidualna, Galeria Bardzo Biała, Warszawa (2020)
– „Wymazywanie”, Performance i wystawa w ramach festiwalu „Warsaw OFF Art.” Kamienica Artystycza TA3 (2020)
– Budapest Art Market, udział w międzynarodowych targach sztuki z Galerią Apteka Sztuki z Warszawy, Budapeszt, Węgry (2020)
– „W dżungli”, wystawa zbiorowa, Galeria Agra Art. Nova, Warszawa (2019)
– Wystawa indywidualna, Galeria Constantin Brancusi, Kizsyniów, Mołdawia (2019)
– Międzynarodowe Biennale Malarstwa, Muzeum Narodowe, Kiszyniów, Mołdawia (2019)
– „Black on White”, wystawa zbiorowa, Galeria Monumental, Lisbona, Portugalia (2018)
– Budapest Art Market, udział w międzynarodowych targach sztuki z Galerią Apteka Sztuki z Warszawy, Budapeszt, Węgry (2018)
– „Czarno na białym”, wystawa zbiorowa, Galeria Apteka Sztuki, Warszawa (2018)
– „Macierzyństwo”, wystawa zbiorowa, Muzeum Etnograficzne w Lublinie (2018)
– „Ekspresja, kolor, forma”, wystawa z Agatą Czeremuszkin-Chrut, Galeria Tymczasowa, Warszawa (2018)
– Międzynarodowe Biennale Malarstwa, Muzeum Narodowe, Kiszyniów, Mołdawia (I Nagroda) (2017)
– Pałac Kultury w Jassach, Rumunia, wystawa laureatów Biennale Malarstwa z Mołdawii (2017)
– „Point of Dispute” Agnieszka Zawisza i Jakub Łączny, Berlin Blue Art Space, Berlin (2017)
– „101 small formats”, Galeria TA3, Warszawa, wystawa indywidualna (2017)
– „Z różnych stron”, Galeria Apteka Sztuki, Warszawa, wystawa indywidualna (2016)
– „AQVARIA”, m4 Gallery, Warszawa, wystawa indywidualna (2016)
– „Strefy i terytoria”, Galeria Ta3, wystawa indywidualna (2016)
– „Synergia”, Galeria Willa, Łódź, wystawa doktorantów łódzkiej ASP (2016)
– „XXS size”, summer edition, Berlin Blue Art Space, Berlin (2016)
– „XXS for Christmas”, Berlin Blue Art Space, Berlin, udział w wystawie zbiorowej (2015)
– „Malarstwo”, Das Esszimmer, Bonn, wystawa indywidualna (2015)
– „Woda”, Galeria Ta3, wystawa indywidualna (2015)
– „Zderzenie/Clash”, Agnieszka Zawisza / Kama Jackowska, Nowe Miejsce, Warszawa (2015)
– „19 x 19 – 19 artystów w 19 dzielnicy”, druga edycja, Warszawa, udział w wystawie zbiorowej (2014)
– „Abstract III”, Brickton Art Centre, Chicago, USA, udział w wystawie zbiorowej (2014)
– „Okarytmy”, wystawa indywidualna, Przestrzeń Sztuk Uniwersytetu Przyrodniczo-Humanistycznego, Siedlce, (2013)
– „19 x 19 – 19 artystów w 19 dzielnicy”, Warszawa, udział w wystawie zbiorowej (2013)
– „Woda”, wystawa indywidualna, Galeria Apteka Sztuki, Warszawa (2013)
– „Pamiętamy ‘44”, Galeria Quadrillion, Warszawa, udział w happeningu malarskim i wystawie zbiorowej (2013)
– „Hydrozagadka”, wystawa indywidualna , Galeria TA 3, Warszawa (2013)
– „Podróże”, wystawa zbiorowa, Muzeum Kolejnictwa, Warszawa (2013)
– „Rozmowy”, wystawa zbiorowa, Galeria DAP 3 Warszawa (2013)
– „Matki negocjatorki”, wystawa zbiorowa, Galeria Manhattan, Łódź (2012)
– „Macierzyństwo”, wystawa zbiorowa, Warsztaty Kultury, Lublin, (2012)
– „Sztuka matek”, wystawa zbiorowa, No Woman No Art, Poznań (2012)
– „Sztuka matek”, wystawa zbiorowa, Galeria Rynek, Olsztyn (2012)
– „Agnieszka Zawisza z synami” wystawa indywidualna oraz prezentacja projektu wykonanego wspólnie z dziećmi Tamika, Warszawa (2012)
– „Konfronty Rysunku”, wystawa zbiorowa, Biblioteka Główna Uniwersytetu Przyrodniczo-Humanistycznego, Siedlce(2012)
– „Matkopolko” wystawa projektu Agnieszki Zawiszy, Anity Burdzińskiej-Bojarskiej i Anny Bedyńskiej, Teatr Imka, Warszawa (2011)
– „Matkopolko”, Wydawnictwo Agora, Warszawa (2011)
– „Miasto” wystawa indywidualna, Galeria Apteka Sztuki, Warszawa (2011)
– „Malarstwo”, wystawa indywidualna, Galeria Wystawa, Warszawa (2011)
– „Kobiety na Froncie”, wystawa zbiorowa, Teatr Kwadrat, Warszawa (2011)
– „Poruszenie”, wystawa indywidualna, Galeria Młodych Twórców „Łazienkowska”,Warszawa (2010)
– „Splash!”, wystawa indywidualna, Grawitacja, Warszawa, (2010)